merhabalar deme ihtiyacı hissediyorum, uzuunca gibi gelen bir ara, bir dönüm noktası daha atlattıktan sonra. iş gezisindeydim, salı ve çarşamba geceleri ayrı yerlerde geçirdik alya ile, ilk defa 2 gece üst üste.
İlk ayrılığımızdaki kadar travmatik değildi kimse için. evren'e yardımcı olmak için gelen annem ve babam bile daha rahatlardı. İş ile özdeşleşmesin bu ayrılık diye toplantı dedik adına. Sabah sordu sadece:
"toplantın bitti mi anne?" diye,
"evet" dedim "bitti, şimdi işe gidiyorum, erkenden dönücem."
"hoşçakal anne" dedi o da, benim kocaman kızım.
2 günde büyür mü 2 yaşındaki çocuk, büyüyormuş. Kelimeleri sanki daha net söylüyor, kelime haznesi artmış, yeni şeyler öğrenmiş, benim yokluğumda saksafon, keman ve piyano dinlemişler çok, en çok da piyanoyu sevmiş, ama piyano çalan adam gibi çalamamış kendi, öyle anlattı :)
İş gezisinde kaldığımız otelde nereye baksam çocuk görüyordum--algıda seçicilik-- bir çocuk ağlasa hemen dikkatim dağılıyordu, gidip derdini anlamak, sarıp sarmalamak geliyordu içimden. her bir çocuk gördüğümde ayrı özledim alyayı.
demek acıtacak derece yoğun bir duygu olabiliyormuş özlem.
emzirmeyle ilgili--evet hala devam, ama üzerimde büyük baskı var!--dediler ki
"iyi işte bahaneyle belki emmeyi bırakır". eve döndüğümde akşam 8de, beni ilk gördüğünde söylediği şey:
"memee, anne meme zamanı geldi mii" benden çok onu özlemiş gibiydi :)
sabah olduğunda kitap okurken ise:
"ben büyüdüm, meme emmicem artık" dedi. bu şekilde kafasını dolduruyoruz, bilmem anlaşılıyor mu:)
umudum işte tam da bu cümleyi ondan duymaktı! tabi ki yarım saat sonra meme diye ağladı tekrar:) ama en azından epey bir ışık görmüş oldum, bu yolda devam.
şimdi işe çok zor geldim, zaten de alyaya doyamadığımdan geç de kaldım, ama bu yüzden bugünün cuma olmasına en sevinen insan olabilirim içinizde. baby shower ve anneler günü ile dolu dolu bir haftasonunun bekliyor olmasi da ayrıca mutlu ediyor beni :)
Sizin haftasonu planlariniz nasil? Anneler günü için ne hediye aldınız?
